دنارنج ګل دوېب پاڼې ددري شعرونوڅانګه
سوخته لالــه زار من رفتـــه گــل از کنــــار مـن
عــــالم گـــرفتاری خــــــوش تسلسلـــــــی دارد
طالعـــم زلف یــــار را مـــــانـــــد
شب که طــوفان جوشی چشم تــــرم آمــد به یــاد
دل از وسعت اگـــــر شانــی نــدارد
بــا صــد حضــور باز طلبگـــارت آمــــدم
دل اگــــر محـــو مــدعــا گــردد
از مــــا پیــــام وصل تهـــــی کرد جای ما
خطـــی که بـــر گل روی تـــــو آب میـــریزد
