د هرمحکــوم د زړه لمــــــــړی آرمان یې |
ته کلــــونو اوقــــرنونـــــو ترڅ کـــې |
د اســــــیرانــودهـــــــردرد درمــــــان یې |
ته یې مُـــــرام داستبــــــدا د بنـــــــدي |
|
یـــــوه خـــــوږه اوبې بهــــــا تحــــــفه یې |
د طبعیت نه د انســـــــــــــان لپـــــاره |
په ښـــو صفاتـــــولکـــــه فـــــــرشـته یې |
ته د هـــــر چــــا د پاره لـــــویه آرزو |
|
د شــــومو هیــــــلو د یــــــو کنـیزه کړلې |
خو چې د څـــــوانسان نمــــا وحشیانو |
ته یې د پلیــــــــد مُــــرام سـریـزه کــــړلې |
د تا پر تخت تــــور اســارت دیره شـو |
|
له سره تیرڅه دنګ ځلمیان چې نه شول؟! |
چې تا د ځـان کـــړي ای حسینې ناوې |
د جیل خوراک څــــه اتلان چې نه شول؟! |
چې ستا خــــوږه وږمه تل وچلــــیږې |
|
په مردکـــو ســـورۍ ســـــورۍ شـــــولې |
ستا رسیـــــدو لپـــــاره ډیـــرې سـینې |
تر خـــــاورو لاندې ښې ځـــــوانۍ شـولې |
چې په ارمان دې د زرګــونو ځلمـــــو |
|
د نـــــړۍ واړه محکــــومــــان هڅیــــږي |
د تـا لپـــــــاره دانســـــان آرمـــــانــــه |
د حـــاکمانو خـــــوني لاس غــوڅــــــیږي |
چې ته د ټــولو د ژوندون نغمــــه شې |
|
آرمــان به نه لـــرم وروستۍ سلګــــۍ کې |
که زما ژوند ټول اسـارت کې شي تیر |
چې نفـــــس ورکـــــړمــه زه آزادۍ کـــې |
که مې دغـــــه یوه آرزوشــــي پوره : |
