غـــــزل
څــــه محبت څـــه انتـــظار يې کاوه
زړه چې د کارونوڅــه کار يې کاوه
مينـــې د چـــــا خــــبره نـــه منــــله
د خپل اختياروه خپـل اختياريې کاوه
د محبت خـــونه چې ورانـه، نــه وه
هرسـړى ښه وڅــه روزګاريې کاوه
ساده مينـــو پټـــــه څــــه پیــــــژنده
که بغـــاوت و خـــو پـه جاريې کاوه
درد د پـــرهـــر آيئنـــه و څنــــډلـــه
لکه سپرلى چې وي سينګاريې کاوه
څړيکې زمــا د زخــم زړه ته کتـــل
زړه يې بې واره و خــو واريې کاوه
ستا د ښــايست د بـڼ د بــاده لـــوګى
زما چې ياد شي نـو شـــغاريې کاوه
ستا د قــامت قيصه مې هیــره نه ده
څه هنـــګامه وه، څــه ناتاريې کاوه
په غږ او غـوږ چې پابنـدي وه سره
يوڅومـارغان وو چې چغاريې کاوه
د هـر يــزيد په لاس د هـــر بيعــــته
زمـــا يـــاران وو چې انکاريې کاوه
دا به «صابر» و ښه ده پوهه شـومه
چې خــوب يې نـه و انتـظاريې کاوه |
