دنارنج ګل وېب پاڼه

چونغرته اوومه ترانه

ای د ږلیـــــواوسیـــــلونـو زانګــــو	ای دبادو او بارانـــــو چــــــونغـره!
دویـــدو شــــویوعظمـــــتونوزانګـو	ای د تــاریـــخ دتــــاړاکــــوشهـیده!

لکه یتــــیم مـاشـــــوم ژړا راځــــي	کله چې ګـــورم ستا سپــیرو تړو ته
یو اشـــنا غــــونـدې نـــــوا راځـــي	په توروشــــپوکې ستا له پـرخوڅخه

یوه بې تعبـــیره شان غوغا خوروي	همـــدا نوا زمـــا په مـــړوایـــروکې
یوه رنګیـــــنه تمـــــنا خــــوځـــوي	زما په ســــتړي اوستومانه زړه کې

زما دخــــاپوړو ورځــو شپو وطنه!	ته څـــومره خـــوږ یې دپلرو وطنه!
ای دالهـــــام اوتـــــرانــــو وطنـــــه	زما غــــوغا ســـتا دچوپیــــا نه پیدا

دسین په شـــــانې مې سفر کـــولای	څومره به ښه وای چې پخپله خوښه
ستا لـــوړوځوړو ته نظـــــر کولای	په مینــــه مینـه مې له هــــره ځــایه

زه به وم ،عشــــق او ازادي راسره	دبیـــدردانــــو بې دردي بــه نــه وه
وفـــا اوهیـــــله او مستــــي راسـره	دتا دمینــــې په نــاپــایه ســـــین کې

یوخــــوندورشـــــانې پیــــغام راکه	ســــوځمه،ســــوځمه د رب لپـــاره
دڅـــــودردونـــــو د ویـــولپــــــاره یــــوزرین مـــزی دالهــــام راکـــه